Ik heb net naar Night at the Museum gekeken, de film die zich afspeelt in het American Museum of Natural History. Daarin speelt Ben Stiller de rol van Larry, een nachtwaker. Door een eeuwenoude vloek op een Egyptisch kleitablet komen ’s nachts alle museumstukken tot leven. Zo wil het skelet van een Tyrannosaurus Rex met zijn eigen botten apporteren, vechten Romeinse soldaten en cowboys tegen elkaar, houdt het beeld van het Paaseiland van kauwgom en is Theodore Roosevelt (Robin Williams) al jaren smoorverliefd op de Indiaanse Sacagawea.

Voor de scènes buiten gebruikte de crew het originele gebouw in New York, maar de binnenkant werd nagebouwd in een studio in Canada.

American Museum of Natural History (3)

Afgelopen zomer, op een weliswaar regenachtige ochtend (gelukkig was de rij voor de ingang niet al te lang), trokken we naar het natuurhistorisch museum. Niet ’s nachts, maar in de voormiddag. Zonder levende museumbewoners, maar in het bijzijn van heel veel toeristen (het is een populaire trekpleister). 

American Museum of Natural History (5) American Museum of Natural History (7)

Het American Museum of Natural History, opgericht in 1869 en vlakbij Central Park, bestaat uit verschillende verdiepingen:

  • Lower Level met oa. food court, Cullman Hall of the Universe, …
  • First Floor met oa. Hall of Biodiversity, Theodore Roosevelt Memorial Hall, Guggenheim Hall of Minerals, Gottesman Hall of Planet Earth, …
  • Second Floor met oa. Birds of the World, Asian Mammals, South American People, …
  • Third Floor met oa. Reptiles and Amphibians, Eastern Woodlands Indians, …
  • Fourth Floor met oa. Primitive Mammals, Saurischian Dinosaurs, Research Library, …

American Museum of Natural History (6) American Museum of Natural History (1)

Opgezette dieren; vitrines met Afrikaanse, Aziatische en Noord-Amerikaanse mammals, collecties over mensen en hun culturen van over de hele wereld; kunstvoorwerpen; replica’s; edelstenen; tentoonstellingen over het heelal; … het museum is ontzettend groot. Je kan uren ronddwalen vooraleer je alles gezien hebt. Ons half dagje was dan ook te kort. En dan moet je keuzes maken. Ik zag heel wat dinosauriërs en andere gewervelden, de Afrikaanse dieren, de Noord-Amerikaanse dieren en een deel over Azië. Vooral de reusachtige skeletten vond ik de moeite waard, net als de grote inkomhal.

American Museum of Natural History (4) American Museum of Natural History (2) American Museum of Natural History (15) American Museum of Natural History (14) American Museum of Natural History (13) American Museum of Natural History (12) American Museum of Natural History (11) American Museum of Natural History (10) American Museum of Natural History (9) American Museum of Natural History (8)

In de namiddag bezochten we het Ground Zero Memorial en ’s avonds gingen we naar de Broadway musical Finding Neverland, maar dat is voer voor een volgende blogpost 🙂

Ons ontbijt bestaat uit leftovers van onze heerlijke maaltijd de avond voordien in het Italiaanse restaurant Maggiano’s. Start de dag met cheesecake, ik raad het iedereen aan 😉 Nadien nemen we de boot naar Salem, een mysterieus stadje net buiten Boston. Vooral bekend door zijn heksenprocessen in 1692. Enkele tientallen mensen (niet alleen vrouwen) werden toen terechtgesteld omdat ze ‘vreemd’ gedrag vertoonden. Nu gebruikt de stad dit stukje geschiedenis vooral om toeristen te lokken (zo wil ‘iedereen’ op de foto met het standbeeld van Sabrina).

2015_Boston_Salem-3 (427x640)

Iemand (de man op de boot, denk ik) had ons aangeraden om een almond turtle with dark chocolate te proeven. Een must taste in Salem, en het duurt dan ook niet lang vooraleer we van die caloriebom genieten. Zoet, plakkerig door de caramel, maar belachelijk lekker.

Salem 1

Flashback naar 1692. Is Bridget Bishop schuldig aan hekserij? Aan ons, de jury, om te beslissen. We spelen mee met het toneelstuk Cry Innocent: the People vs. Bridget Bishop. Eerst wordt Bridget op straat beschuldigd, dan vindt haar proces plaats in de Old Town Hall. We luisteren naar de verschillende getuigenissen (de acteurs kruipen in allerlei rollen zoals de boer die verklaart dat er na een bezoek van Bridget iets ‘raar’ was met zijn dieren), mogen vragen stellen en moeten uiteindelijk over haar (on)schuld beslissen. Omdat de bewijslast ons niet kan overtuigen (zo zou Bridget ‘het’ teken van een heks hebben, maar dat kunnen we niet zien omdat het zich op een intiem lichaamsdeel bevindt… juist…), stemmen we dan ook onschuldig.

Deze diashow vereist JavaScript.

 

Tijdens de rest van de dag wandelen we door de stad, genieten we van een terrasje en doen we in de namiddag The Salem Witch Walk. Na een soort ritueel gidst een man met groen kapsel ons lang allerlei bekende heksenplekken. Een beetje bizar, maar als je er beetje mee in op gaat, is het nog leutig.

2015_Boston_Salem Witch Walk (640x427) 2015_Boston_Salem Witch Walk-2 (427x640)

In Salem haal ik mijn portefeuille boven om souvenirs te kopen. In de winkel van Harry Potter bijvoorbeeld. Of in een ‘heksenwinkeltje’ waar ik een illustratie van een zwarte kat vind die ik natuurlijk niet kan laten liggen 😉

2015_Boston_Salem-4 (427x640) 2015_Boston_Salem-2 (495x640)

Omdat we ons vergissen in het vertrekuur van de boot eten we in Salem zelf. Door de dag heen hebben we onze paraplu al moeten bovenhalen, maar als we ’s avonds in de boot zitten, dondert en bliksemt het stevig. Raadseltjes spelen en liedjes van Disney en Samson raden, leiden ons af. We eindigen de dag op het terras van Rock Bottom (een expliciete vermelding, omdat ik eindelijk de naam van een café/restaurant heb genoteerd).

2015_Boston_Salem (640x427)

Boston

Ochtend in New York… In mijn dagboek heb ik “drukte” en “een luidruchtige Duitse groep vrouwen” geschreven, maar ik weet niet meer waarover dat gaat. Anyway. Na ons ontbijt springen we voor de laatste keer op de metro in the city that never sleeps en nemen we vervolgens de trein naar Boston, het slot van onze reis langs de oostkust. Vier uur later (inclusief een stevig dutje) komen we aan en installeren we ons in de moderne Hostelling International. Hartjes voor de zalige zitzakken in de fancy ‘lobby’ daar 😉

We trekken meteen de stad in. Onze eerste stop is de imposante Trinity Church. Gebouwd tussen 1872 en 1877, met maar liefst vijf erediensten op zondag en de thuishaven van heel wat grote koren. Rechtover de kerk ligt Copley Square waar in de zomer vaak openluchtconcerten plaatsvinden. Ook nu treden verschillende groepen op. We blijven even hangen en genieten van de muziek op deze warme zomeravond.

Boston 1-1 Boston 1-2

We kuieren (wat een heerlijk woord is dat) nog wat rond en zoeken dan een bar op. Een van onze reisgenoten is jarig, en dat vieren we met cocktails en nacho’s.

Boston 1-5

Eten doen we in een Duits restaurant, waar een pianospeler voor live muziek zorgt. Het publiek mag liedjes aanvragen, en dat doen we dan ook met veel enthousiasme. Na die eerste rustige kennismaking met de stad duiken we ons bed in. De komende dagen staan onder andere Salem (bekend door de heksenvervolgingen), de Freedom Trail, Harvard University, walvissen spotten … op het programma (en dus ook hier op de blog ;-)).

Boston 1-4 Boston 1-3

Ook al past het onderwerp van het bekende nummer van Bruce Springsteen niet bij een reisverslag over Philadelphia, toch kan ik het niet laten om dat lied als titel te gebruiken. Drie dagen en twee nachten brachten we door in The City of Brotherly Love, en dat was ruimschoots voldoende om de zesde stad van de VS beter te leren kennen.

Deze diashow vereist JavaScript.

Nadat we in de voormiddag Georgetown in Washington hebben verkend, nemen we de trein om zo’n twee uur later in Philly aan te komen. We installeren ons in de Cornerstone Bed and Breakfast van Dennis en Liz. Geweldig koppel. Al begreep hij niet goed hoe tien mensen die elkaar van haar noch pluim kennen samen een reis kunnen maken, het lag waarschijnlijk aan onze “it’s a social experiment“-introductie 😉 Hun woning – “We raised four daughters in this house” – ligt pal in het universiteitsgedeelte van de stad en niet ver van het centrum. Gebouwd in 1865 in Victoriaanse stijl, prachtig gerestaureerd, ingericht met meubels en accessoires waarvoor de omschrijving decadent niet volstaat en met een privébadkamer bij elke slaapkamer (zelf beland ik in de Franklin Room). Een ‘folieke’, het moet kunnen.

Philadelphia: Cornerstone B&B Philadelphia: Cornerstone B&B Franklin RoomPhiladelphia: Cornerstone B&B

Op onze eerste avond wandelen we langs de studentenhuizen en nemen we de metro naar het centrum. Op aanraden van Dennis trekken we naar Jim’s Steaks voor een traditionele hap: the Philly cheesesteak. Groot broodje, veel vlees en een stevige klodder saus basically. We sluiten de dag af met cocktails (volgens mijn reisdagboek is er iets met een ID gebeurd, maar dat weet ik niet meer), een taxi – want ondertussen valt de regen met bakken uit de lucht – brengt ons veilig terug.

Philadelphia speelde een belangrijke rol in de geschiedenis van de Verenigde Staten. In 1776 was de stad het toneel van de Amerikaanse onafhankelijkheidsverklaring. De volgende dag duiken we dan ook de geschiedenis in. We starten met een film over de onafhankelijkheidsstrijd in het bezoekerscentrum in het Independence National Historical Parc om daarna heel wat belangrijke gebouwen en symbolen te bezoeken. In een paviljoen/museum tegenover de Independence Hall werpen we onder andere een blik op Liberty Bell, de historische klok uit de Amerikaanse onafhankelijkheidsoorlog. In juli 1776 bracht haar geluid de burgers van Philadelphia samen voor het voorlezen van de Declaration of Independence. In de Independence Hall krijgen we ook een rondleiding van een gids.

Philadelphia: Independence Hall Philadelphia: Independence Hall 2

Tussendoor bezoeken we de Reading Terminal Market, één van de grootste en oudste publieke markten met een gigantisch aanbod van vlees, vis, kaas, groenten, desserten (pancakes als middageten, nom nom, maar ook juwelen, decoratiespulletjes en souvenirs.

’s Avonds gaan we eten in de City Tavern, een replica van een historisch gebouw uit de 18de eeuw waar the Founding Fathers afspraken. Op ons bord belanden gerechten gemaakt volgens authentieke recepten uit de 18de eeuw en opgediend door obers in kostuums die rechtstreeks uit de teletijdmachine lijken te komen. Nadien besluiten een paar van onze groep nog langs het water en Elfreth’s Alley, de oudste straat van de stad, te wandelen, maar het feit dat ik daar geen foto’s van heb, bewijst dat mijn voeten die avond nog één stap weigerden te zetten 😉

Philadelphia: City Tavern

Oorspronkelijk heette het plaza in het midden van de stad het JFK Plaza, maar door het LOVE standbeeld is de naam veranderd in het LOVE Park. Aanschuiven voor een foto bij het bekende kunstwerk van Robert Indiana terwijl een Amerikaanse vrouw met iets te veel attitude je commandeert, het hoort er trouwens bij 😉 Uitrusten op een alweer snikhete dag doen we bij de LOVE Park fontein.

Philadelphia: Love Park fontein

Op onze laatste ochtend wandelen we naar het Philadelphia Museum of Art. Niet voor de talloze kunstwerken, maar voor de trappen uit de wereldberoemde film Rocky met Sylvester Stallone. We lopen de treden op – de ene al wat meer gezwind dan de andere – en genieten bovenaan van het prachtige uitzicht over de stad. Onderaan de trappen poseren we bij het bronzen standbeeld van de bekende bokser. ’t Is een klassieker onder de toeristenfoto’s.

IMG_20150808_094522[1]

Daarna schotelen Dennis en Liz ons nog “a real American breakfast” voor dat onder andere uit een hamburger, een stuk quiche en een croissant bestaat. Of dat gesmaakt heeft na die trappen? ’t Zal wel zijn 🙂 We nemen afscheid van het koppel (door een grapje van haar vriend zal ik Dennis nooit vergeten, iets met een buik, een speedo en mijn sterk visueel geheugen…), want daarna is het tijd om de trein te nemen naar The City That Never Sleeps: New York! 

Philadelphia: a real American breakfast

Wat lijkt het mij handig om vanuit een bepaald thema te schrijven. Om met een duidelijke focus te werken. Zoals Tom met zijn woonblog, Nies met haar reisblog of Amylia met haar foodblog. Mijn virtueel erf daarentegen is een allegaartje. Wat reizen, wat foto’s, wat verhalen over mijn metekind. Maar onlangs besefte ik dat er wel een constante is. Gênante momenten, dat onderwerp keert hier regelmatig terug. Want ik rijg ze aan elkaar zoals de parels van een halssnoer.

Toen ik op de dag van één van mijn laatste domme avonturen en ondanks het herhaaldelijk advies om op te letten, toch over een oplaadkabel ben gestruikeld, raadde mij baas mij aan om diezelfde avond niets meer te ondernemen en muisstil in de zetel te zitten wegens een overduidelijke lompe dag. Ahum…

Hoe het begon…

Een van mijn collega’s heeft flyers nodig. Anderhalve week na de bestelling vraag ik me af waar mijn drukwerk blijft. Dan merk ik dat de flyers nog niet betaald zijn. En geen drukwerk zonder euro’s op de rekening. Stomweg vergeten. Gelukkig had ik nog geen boze tweet naar de drukkerij gestuurd 😉 Geen probleem, denk ik, ik regel meteen een spoedbestelling en dan hebben we ze binnen twee dagen. Jammer genoeg worden de flyers pas drie dagen geleverd, waardoor mijn collega zijn volledige planning moet wijzigen. Opnieuw stom. We spreken af dat ik ze de volgende ochtend meebreng zodat hij de dag nadien reclame kan maken.

Op dinsdagochtend zet ik de flyers in mijn tote bag van Charlie magazine naast mijn handtas, zodat ik ze zeker niet kan vergeten. Het is één van de eerste mooie lentedagen, en ik geniet van het zonnetje terwijl ik rustig naar het station wandel. Op het moment dat ik mijn voet op de onderste traptrede naar het perron zet, besef ik dat mijn flyers nog op de tafel staan. Shit. Ik treuzel nog een paar seconden, maar keer terug naar huis. Ik kan de planning van mijn collega niet nog een keer in de war gooien. En gelukkig moeten we op het werk niet op een vast uur starten.

Een uur later – want ik heb maar één trein per uur – ben ik met mijn flyers op weg. Net als ik denk dat een uur later vertrekken heel rustig is doordat er minder pendelaars en geen scholieren zijn, stapt een klas de trein op. De juf heeft niet gereserveerd, dus de uitgelaten – “joepie, we gaan op uitstap” – schoolkinderen komen verspreid in ‘mijn’ wagon zitten. Of ze hun spullen op de nog vrije plaats naast mij mogen leggen, vragen enkele meisjes. Als ik ja knik, gooien ze zowat alle rugzakken en jassen van hun vrienden en vriendinnen naast mij.

Als de trein het voor mij laatste station voorbij rijdt, laat één van de jongens zijn pennenzak vallen. Stiften, kleurpotloden, stylo’s…, ze rollen van de ene naar de andere kant. Alle kinderen duiken naar de grond. Ze gillen, grijpen verkeerdelijk mijn voeten vast en shotten per ongeluk tegen mijn scheenbeen terwijl ze het schrijfgerief verzamelen. In alle drukte klauter ik over armen en benen naar de deur, want ondertussen ben ik aan mijn halte. Ik stap af, schik mijn jas – die ik nog snel van onder de rugzakken heb gegraaid, over mijn tas, zet één stap en … FUCK … ik ben mijn flyers vergeten. Ik draai me nog snel om, maar de trein is al in beweging.

Opgefokt, kwaad, lastig… kom ik toe op het werk. Struikelend over mijn woorden verwittig ik de klantendienst van de NMBS. Ik bel ook naar het station van Antwerpen-Centraal, de eindhalte van mijn trein, en vul een formulier voor verloren voorwerpen in. Extra gênant wordt het als ik mijn tote bag beschrijf: “ja, klopt, er staat fuck op (van Fuck Fake)“.

Ik ben nog maar één keer iets vergeten op de trein, mijn muts van LN Beanies die ik naar aanleiding van mijn 30 before 30 bucket list heb gekocht, en ze is nooit opgedoken. Ik koester dan ook geen hoop. Ondanks de tweets van zowel de NMBS als Charlie. En ik voel mij zo schuldig tegenover mijn collega. Want met het vrije Hemelvaartweekend en de start van de activiteit in het vooruitzicht is het de moeite niet om de flyers opnieuw te bestellen/drukken/laten leveren.

Een uur later krijg ik telefoon: “Mieke, met het station van Antwerpen-Centraal, we hebben je tas met flyers gevonden, je mag ze komen halen“.  Hashtag #luckyducky

En de activiteit? Die was een succes 🙂

Anse Cool in Antwerpen-Centraal 2

Foto: Anse in het station van Antwerpen-Centraal